Succes onderzoeksgroep sterk bepaald

door leiderschap en omvang

Het succes van een onderzoeksgroep wordt sterk bepaald door de aard van het leiderschap in de groep. Bovendien presteren relatief kleine onderzoeksgroepen beter dan grote groepen. Dat komt naar voren uit een onderzoek in de biomedische sector door het Rathenau Instituut .

De onderzoekers vergeleken 22 ‘excellente’ Nederlandse onderzoeksgroepen in de biomedische sector met 166 andere. De onderzoeksleiders van de beste groepen verdelen hun tijd evenwichtiger dan die van de andere groepen: ze doen meer verschillende dingen, waaraan ze gemiddeld minder tijd besteden. Ze zijn zelf heel actief in het onderzoek en publiceren veel. Aan de andere kant houden ze zich vrij weinig met onderwijs bezig. Ze slagen erin diverse financieringsbronnen aan te boren en nemen brede strategische overwegingen in acht bij het ontwikkelen van het onderzoeksprogramma.

Groepsgrootte

De optimale groepsgrootte is volgens het Rathenau-onderzoek ongeveer 10 fte. Als de groep groter wordt (wat door de aanwas van het aantal promovendi vaak het geval is), dan blijkt het over het algemeen wenselijk een tweede onderzoeksleider aan te stellen. De productiviteit neemt sterk af als de groepsgroote de 20 fte overschrijdt.

Voor wat betreft de financieringswijze werd geen effect op de wetenschappelijke output en impact gesignaleerd. Er is niet gebleken dat projectfinanciering of competitie de productie verhoogt of verbetert, en evenmin dat financiering door grote consortia tot bureaucratie leidt of tot een rem op vernieuwend onderzoek.

De beste groepen zijn niet alleen wetenschappelijk gezien top, maar ze zij over het algemeen ook diverser en actiever in hun maatschappelijke output. Groepen met meer ervaren onderzoeksleiders zijn echter minder productief op dit punt.

Zie voor het volledige rapport:

http://www.scienceguide.nl/200908/recept-voor-een-excellente-onderzoeksgroep.aspx

Management en prestaties van Onderzoeksgroepen door Inge van der Weijden, Maaike Verbree, Robert Braam en Peter van den Besselaar